Waarom ik het AD heb ge-unliked op Facebook


Ik heb een haat-liefdeverhouding met het nieuws, waarbij de haatgevoelens het tegenwoordig overnemen. ‘Weer overnemen’ moet ik eigenlijk zeggen, want ik ben jaren geleden al gestopt met het dagelijks lezen van NU.nl. Het heeft namelijk allemaal zo’n ontzettend negatieve lading. Niet alleen het nieuws zelf, maar ook hoe mensen erop reageren. Waar ik de app van NU ooit om de aanhoudende negativiteit van het nieuws van mijn mobiele telefoon afgegooid heb, heb ik het AD nu om de mensen ge-unliked op Facebook.

Via het AD bleef ik op de hoogte van wat er allemaal speelt in de wereld, want dat vind ik toch wel belangrijk, op de hoogte zijn. Voorheen was het leukste gedeelte aan het nieuwsbericht de comments-sectie. Soms kon je er hilarische reacties tussen vinden. Ik betrap me er echter op dat juist die sectie mij mateloos irriteert de laatste tijd. Je zou dan zeggen: ‘Stop er dan mee de reacties te lezen’, maar een over een paar jaar aangeleerde gewoonte is er moeilijk uit te krijgen. Vanochtend las ik een discussie die ontstond door een reactie op de nieuwste column van Özkan Akyol en het enige wat me dan opvalt is hóe gemeen we tegen elkaar zijn. Het woord ‘discussie’ is eigenlijk al niet meer op zijn plaats, het is gewoon ruzie maken en elkaar uitschelden. Niet alleen het niveau, maar ook het respect is ver te zoeken.

Ik vraag me af: hebben die mensen wel eens discussies met hun vrienden? Ik mag hopen dat die dan gebaseerd zijn op beargumenteerde meningen en niet op persoonlijke beledigingen? Dat zal echter het probleem zijn in dit voorbeeld en daarmee denk ik ook in de vele, vele discussies die je op social media en nieuwssites voorbij ziet komen: mensen zien elkaar in eerste instantie niet als vrienden, maar als vijanden. We zijn in beginsel niet vredelievend naar elkaar, hebben niet of nauwelijks mededogen of begrip. Een ongefundeerde mening geven is makkelijker van achter een laptop naar personen die je niet kent. Bovendien voelen we ons te pas en te onpas aangevallen en onbegrepen (dat heeft waarschijnlijk ook een deel te maken met het feit dat een geschreven tekst geen lichaamstaal met zich meebrengt). De Nederlandse samenleving is hard, wij Nederlanders zijn hard naar elkaar. Wij bekritiseren elkaar om tal van redenen; niet alleen om elkaars afkomst, geloofsovertuiging, mening of uiterlijk, maar ook om elkaars gedrag in het verkeer, de manier waarop we onze kinderen (niet) opvoeden, onze seksuele voorkeuren en onze eetgewoonten. Om maar even een paar voorbeelden te noemen.

Een beetje (boel) moe word ik er van. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, toch? Liefde en geluk. Gun een ander dat dan ook en geef het dan ook aan elkaar. Benader elkaar met respect, ga in discussies in op voorgelegde argumenten in plaats van op persoonlijke kenmerken van je discussiepartner en voel je eens wat minder snel benadeeld. Dan komen we heel wat verder met elkaar. Zo moeilijk moet het niet zijn.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte onderdelen staan aangegeven met *