Ik heb een eetprobleem


Ik werd vanochtend misselijk wakker. Misselijk van de chips die ik gisteravond rond 23.00u nog naar binnen heb zitten proppen. Nadat ik eerder op de avond al 375 gram boterkoek weg heb zitten werken. Na een behoorlijk bord pasta. Ik zat dus eigenlijk best wel vol van de pasta en boterkoek en had helemaal geen trek in chips. Maar die zak lag nu eenmaal in het kastje en ik kreeg de gedachte eraan niet uit mijn hoofd. Vanaf het moment dat mijn vriend het huis verliet, zo rond 21.00u, schoot het er al doorheen: CHIPS. Ik wist eerst te gaan douchen en gedoucht dook ik mijn bed in. Laptop op schoot. Meerdere malen wist ik de neiging uit bed te jumpen en die zak te halen te onderdrukken, maar uiteindelijk ging ik toch overstag. Zoals altijd. Het eten wint altijd mijn innerlijke gevecht.

IK HEB EEN EETPROBLEEM.

Ja, ik zeg het maar hardop. Ik weet niet of ik volgens de officiële normen een eetprobleem heb, maar ik ervaar mijn eetgewoonten als een probleem. Ik weet dat mijn relatie met eten niet heel gezond is. Zo snack ik vrijwel iedere dag en dat vaak ook in grote hoeveelheden. Ik begrijp niet dat iemand kan vergeten te eten; ik kijk om 11.00u al naar de klok om te checken of het lunchtijd is. Eten is mijn troost, mijn gezelschap, mijn moeten, mijn bekende, mijn gewoonte. Mijn schaamte ook, want ik ben grotendeels een stiekeme eter, ik doe het vaak als ik alleen ben. Maar ‘what you eat in private, you wear in public’.

Overgewicht

86 kilo, gaf de weegschaal vanochtend aan. Dat is behoorlijk zwaar voor een lijf van 1.68m. Sterker nog: met een bijpassende BMI* van 30,5 ben ik volgens het Voedingscentrum ‘veel te zwaar voor mijn lengte’ en volgens Centrum voor Obesitas Nederland ‘zwaarlijvig, licht obees, klasse 1’. Schokkend om het zo te lezen, maar iets wat ik diep van binnen al weet. Het gekke is dat het me niet per se aan te zien is. Mijn gewicht verdeelt zich best goed over mijn lijf. Ja, natuurlijk zie je dat ik een aantal kilootjes te zwaar ben en ben ik best mollig, maar velen zouden mij die 86 kilo toch niet geven. Zelf de experts niet! Zo deed ik een aantal jaar geleden mee met een Weight Watchers-challenge via Telegraaf Vrouw, maar vonden ze het moeilijk te geloven dat ik toentertijd 82 kilo was. Ik ben toen in tien weken tijd acht kilo verloren, maar die zitten er inmiddels dus weer keihard aan. Plus de helft extra.

Killer body at thirty

Vanaf het moment dat ik op mijzelf ging wonen, gingen de remmen los. ‘Ik proefde, in dubbele figuurlijke zin, de vrijheid’, schreef ik toen voor Vrouw. Inmiddels weet ik dat er meer bij kwam kijken. Zo heb ik door het eten verdriet proberen te verwerken en probeerde ik mijn eenzaamheid te vergeten. De kilo’s vlogen eraan. Het voelt een beetje alsof ik mijn ‘beste jaren’, mijn twenties, voor een groot deel heb vergooid met eten en alles wat daarbij is komen kijken; onzekerheid, niet lekker in je vel zitten, je lichaam kwijt zijn, niet meer weten wat je leuk staat, settelen for less, energieverlies, schuldgevoelens etc. etc. Daar baal ik van, maar dat moet, nee, wil ik mijzelf vergeven. Het is één groot leerproces.

En nu ben ik alweer een dertiger. ‘Killer body before thirty’ lees ik in oude aantekeningen terug. Dat leek mij wel een mooi doel. Niks mee gedaan, niet gehaald. Maar ik merk een mindshift de laatste weken. Ik ben het zat. Ik ben mezelf en mijn ingeslopen gewoontes zat. Ik ben het uitstellen zat! Ook al is het nu misschien niet het goede moment (ik zit namelijk middenin een verbouwing en dat vreet tijd en energie), ik wíl het niet langer uitstellen. Killer body AT thirty, dat gaat lukken! En nee, dan bedoel ik niet per se blokjes, maar wel een fitter lijf, mij lekker in mijn vel voelen en daarbij een stralende glimlach vol zelfvertrouwen!

Goed voor mezelf zorgen

Hoe dan? Een precieze plan de campagne, daar ga ik de komende dagen mee aan de slag. Want ik weet dat het belangrijk is om die te hebben, anders verlies je je focus. Geen Weight Watchers, maar vooral heel veel goed voor mijzelf zorgen. Daar ontbreekt het namelijk nogal eens aan. Daarmee bedoel ik het niet alleen op eetgebied, maar ook mentaal. Verkennen waarom ik steeds naar eten grijp en welke gewoontes ik kan veranderen om dat te voorkomen.

To be continued dus! Als je zover bent gekomen: dankjewel voor het lezen van deze blog. Door een en ander openbaar te gooien hoop ik niet alleen voor mijzelf een stok achter de deur te creëren, maar ook een barrière weg te nemen voor lezers die zich hierin herkennen. Schaam je niet voor je probleem en schaam je niet voor het getal op de weegschaal! Als we er open over zijn kunnen we elkaar misschien helpen.

Liefs,

Naomi

*Ik weet dat BMI tegenwoordig ook veel kritiek ontvangt en dat ik er daarom niet alles aan moet ophangen, maar in dit geval vind ik het wel even een goede graadmeter. 

  • 26 January 2017
  • 4

OOK LEUK OM TE LEZEN

Mindful eten
March 16, 2015
Afvallen maakt gelukkig ..?
January 08, 2015
Drie doelen voor december: de aftrap!
December 01, 2014